Εκδήλωση του ΚΚΕ για τα 46 χρόνια από τη στρατιωτική δικτατορία στη Θεσσαλονίκη (VIDEO-ΦΩΤΟ)

 Εκδήλωση για τα 46 χρόνια από τη στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απρίλη του 1967, πραγματοποίησε η ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, στο παλιό κτίριο της Ασφάλειας (Βαρδάρης), στον τόπο που κρατήθηκαν και βασανίστηκαν εκατοντάδες κομμουνιστές και άλλοι δημοκράτες αντιδικτατορικοί αγωνιστές.

Στην εκδήλωση μίλησε ο Σάκης Βαρδαλής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από την ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, την ΟΠ Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ, τον ΣΦΕΑ 1967-1974 και την ΕΔΥΕΘ.

Προηγήθηκε πορεία προς το χώρο της εκδήλωσης, που ξεκίνησε λίγο μετά τις 11 π.μ. από τα γραφεία του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη.

Μιλώντας στην εκδήλωση, ο Σάκης Βαρδαλής τόνισε, μεταξύ άλλων: «Με τη σημερινή εκδήλωση, οι κομμουνιστές της Θεσσαλονίκης τιμούν τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα, αυτούς που θυσίασαν της προσωπική τους ελευθερία και σε ορισμένες περιπτώσεις και την ίδια τους τη ζωή για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του λαού, για την κοινωνική πρόοδο.

Οι λόγοι που επέβαλαν τη δικτατορία ήταν η εξυπηρέτηση εσωτερικών αναγκών του συστήματος, καθώς υπήρχαν αντιθέσεις ανάμεσα σε αστικά κόμματα και το Παλάτι, που ήταν μέρος του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά και για να στηριχτούν οι επιδιώξεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή.

Έγινε στο όνομα του υποτιθέμενου "κομμουνιστικού κινδύνου". Ο αντικομμουνισμός είναι πάντοτε προπομπός συνολικότερων αντιλαϊκών σχεδίων, έχει στο στόχαστρο συνολικά το λαό».

Η μελέτη αυτής της περιόδου, σημείωσε, προσφέρεται για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, «που αφορούν και θεμελιακά ζητήματα της στρατηγικής του επαναστατικού εργατικού κόμματος, την οργανωτική - πολιτική - ιδεολογική προετοιμασία του Κόμματος Νέου Τύπου να δρα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Αναδείχτηκε η αναγκαιότητα της προετοιμασίας, της ετοιμότητας, της επαγρύπνησης και των αντίστοιχων μέτρων που πρέπει να παίρνει πάντα ένα κομμουνιστικό κόμμα. Προετοιμασία τόσο για να αντιμετωπίσεις κινδύνους εκτροπής, δικτατορίας κλπ. όπως και ετοιμότητα, προετοιμασία για τη στιγμή της εξέγερσης, όταν κινούνται μάζες με ανεβασμένες επαναστατικές διαθέσεις, πολύ περισσότερο φυσικά όταν δημιουργείται επαναστατική κατάσταση.

Αναμφίβολα, είναι στα αρνητικά του Κόμματος και κυρίως του κλιμακίου της ΚΕ που βρισκόταν μέσα στην Ελλάδα, καθώς και στην ηγεσία της ΕΔΑ, ότι χιλιάδες στελέχη και μέλη του ΚΚΕ και της ΕΔΑ πιάστηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο και σύρθηκαν στις φυλακές και στην εξορία το 1967. (…) Υπήρχαν μέσα στο Κόμμα και την ΕΔΑ κοινοβουλευτικές αυταπάτες, υποτιμήθηκε το γεγονός ότι η αστική νομιμότητα δεν είναι πραγματική ουσιαστική νομιμότητα για το κόμμα της εργατικής τάξης.

Είναι δίδαγμα που αφορά και το σήμερα. (...) Επιβεβαιώθηκε περίτρανα η ανάγκη ύπαρξης Κομματικών Οργανώσεων μέσα στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις εργατογειτονιές και μάλιστα όχι ενός οποιουδήποτε κόμματος, αλλά ενός Κόμματος Νέου Τύπου, που θα δρα με τις αρχές μας, την ιδεολογία μας, το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, κάτω από ένα ενιαίο καθοδηγητικό κέντρο, που θα μπορεί να συνδυάζει τη νόμιμη με την παράνομη δουλειά.

Το ΚΚΕ, βέβαια, παρά τις δυσκολίες αυτές και τα λάθη της προηγούμενης περιόδου, ήταν και αυτή τη φορά η πολιτική δύναμη που έδωσε στην αντιδικτατορική πάλη τις περισσότερες θυσίες. Το αντιδικτατορικό κίνημα ενισχύθηκε απ’ την ηρωική στάση των κομμουνιστών στην ανάκριση, στα βασανιστήρια, στα στρατοδικεία, στις φυλακές και τις εξορίες.

Τόσο στα χρόνια της δικτατορίας όσο και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε η ανάγκη ύπαρξης και δράσης Νεολαίας του ΚΚΕ».

Αποδείχτηκε, πρόσθεσε, ότι «η πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό είναι απαραίτητος όρος για την ανάπτυξη του κινήματος σε κατεύθυνση νίκης κάτω απ’ όλες τις συνθήκες. Ο ρόλος του οπορτουνισμού ήταν καθοριστικός:

1. Στη στήριξη ουσιαστικά της αστικής πολιτικής, μέσα από την εκλογική στήριξη της Ένωσης Κέντρου, με τη θέση τους για συμμετοχή στη φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη το '73, παραμονές του Πολυτεχνείου, με τη γραμμή της περιβόητης ΕΑΔΕ μεταπολιτευτικά το 1974, που αποτέλεσε και τη βάση για τη σταθερή θέση τους για συμμετοχή σε κάθε είδους αστικές κυβερνήσεις - σωτηρίας, ειδικού σκοπού, εθνικής ανάγκης, αριστερής κ.ο.κ.

2. Στη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων και τη διάχυση σε ενιαία αριστερά σχήματα όπως η ΕΔΑ τη δεκαετία του ’60, την προσπάθεια διάλυσης του ΚΚΕ και τη διάχυσή του στον τότε ενιαίο Συνασπισμό, τη δεκαετία του ’80.

Σήμερα θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ καλύτερα τα ζητήματα της στρατηγικής, της γραμμής δηλαδή που θα μπορέσει να φέρει την εργατική τάξη, όταν δημιουργηθούν οι συνθήκες, στην εξουσία ανατρέποντας τον καπιταλισμό. (…) Καθοριστικός επίσης είναι ο ρόλος, το επίπεδο του εργατικού κινήματος, γενικά της ταξικής πάλης, της κοινής δράσης των εργατών, των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματοβιοτεχνών, των φτωχών αγροτών. Της Λαϊκής Συμμαχίας όλων αυτών των δυνάμεων και η πάλη τους ενάντια στα μονοπώλια και το καπιταλιστικό τους σύστημα».

Υπογράμμισε ακόμα πως «δεν πρέπει να ξεχνάμε την ανάγκη το εργατικό και γενικότερα το Λαϊκό Κίνημα να απομονώσει τη φασιστική - ναζιστική - εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, τους φυσικούς και πολιτικούς απογόνους της δικτατορίας, την οποία το σύστημα αξιοποιεί σήμερα για την τρομοκράτηση και καταστολή του εργατικού κινήματος».

Καταλήγοντας επισήμανε πως «σήμερα, που έχει εκδηλωθεί και στην ελληνική οικονομία η βαθύτερη και μεγαλύτερη σε διάρκεια κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου μετά από τη δεκαετία του 1950, βέβαιο είναι πως θα ενταθούν τα αντιλαϊκά μέτρα και η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Οι εξελίξεις προμηνύουν την ένταση της κρατικής βίας και καταστολής, της περιστολής πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Η αστική τάξη και τα κόμματά της δε συμβιβάζονται ούτε με την αστική δημοκρατία που οι ίδιοι καθιέρωσαν. Η διεθνής ιστορική πείρα αποδεικνύει ότι οι στρατιωτικές δικτατορίες αποτελούν πάντα λύσεις για την πλουτοκρατία, όταν δεν μπορεί με κοινοβουλευτικά μέσα να προωθήσει τα αντιλαϊκά της σχέδια.

Παράλληλα θα συνεχίσουν τις προσπάθειες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος. (…)

Σήμερα το ΚΚΕ πιο έμπειρο, πιο ώριμο και πιο ατσαλωμένο, με όπλο τα ντοκουμέντα του Συνεδρίου, μαζί με την κατακτημένη έως τώρα πείρα, μπορεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις της ταξικής πάλης και να αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα τις δυσκολίες, επιβεβαιώνοντας το ρόλο του ΚΚΕ ως πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, ως κόμματος παντός καιρού.

Να οικοδομήσουμε τη Λαϊκή Συμμαχία στους κλάδους και στις λαϊκές γειτονιές, να δυναμώσουμε την αντίσταση, να οργανώσουμε την αλληλεγγύη, να υπερασπιστούμε τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Ανοίγουμε το δρόμο για να συγκροτηθεί η μεγάλη πλειοψηφία που θα ανατρέψει τη δικτατορία των μονοπωλίων, για να κατακτήσει ο λαός την εξουσία και να γίνει κυρίαρχος του πλούτου που παράγει».

902.gr